De straat waar k’vruuger katteke spelde (deel 2)!

We gaan dus wat verder. Op het hoekje met de Trapstraat was er een ‘vies’ café. Het is te zeggen, de verf van de buitengevel bladderde helemaal af. Ik vond dat vies en ik kon niet verstaan dat café ‘De Vlinder’ ooit klanten had! Maar vanbinnen was dat een gewoon ‘bruin’ café, zoals ze dat tegenwoordig noemen. Maar toch, door mijn kinderogen bekeken…

Als we dan richting den ‘Groten Trap’ gingen, kwamen we het winkeltje tegen van Jeanne Claes. Daar verkochten ze speelgoed en bommekes!!!!! Zo van die knallers, maar ook stinkbommen! Wel, dat winkeltje was echt een rommelkot. Hoe Jeanneke daar ooit iets terugvond, is mij nog steeds een raadsel!

Het was eigenlijk ne kolenwinkel, maar misschien waren die andere ‘dingetjes’ daar dan aan gerelateerd… Als ge met die bommetjes uw stoof moest aansteken???!!!!

Een beetje verder was er weer een kruidenierswinkeltje. Zo van die buurtwinkeltjes die verdwenen zijn met de opkomst van de warenhuizen! Da was bij Dikke Martha.

Nog wat dichter bij den Groten Trap was er Begrafenissen Marchang. Buiten wat kransen in de vitrine en een bord aan de gevel viel die zaak niet echt op. Maar als iemand die nodig had, wist men ze wel te vinden.

Een begrafenis in dien tijd was toch heel wat anders dan nu. Ik heb er in mijn prille jeugd gelukkig niet veel meegemaakt, en zeker niet in onze familie. Mijn herinneringen zijn dan ook wat vaag.

De mensen stierven toen nog dikwijls thuis en werden daar ook opgebaard. Op de dag van de begrafenis kwam de begrafenisaannemer met zijn personeel al vroeg de gevel ‘paleren’ (met zwarte rouwdoeken bekleden).

Ik vond dat als kleine snotneus heel indrukwekkend. En eerlijk gezegd ook een beetje angstaanjagend. Heel die gevel in het zwart, de plechtige stilte, de mensen die met ernstige gezichten rondliepen… Dat was toch iets heel anders dan de dagelijkse drukte in onze straat.

De kist werd dan naar buiten gedragen en op een met zwarte doeken gehulde kar geplaatst, of in nen korbeillaar (lijkwagen). Daarna vertrok de stoet richting kerk of begraafplaats.

En heel de buurt kwam kijken. Want een begrafenis was toen niet alleen een familiegebeurtenis, maar iets waar heel de straat bij betrokken was.

En op de hoek van de Trapstraat met de Lazarusstraat was er café ‘Bonten Os’! Die waren er niet gère bij als we daar wat kwamen voetballen! Tja, af en toe sneuvelde er een ruit. Maar met de klanten op hun terras voelde het alsof we met supporters in een stadion speelden. Als ge maar genoeg fantasie hebt!

In de Lazarusstraat heb ik nooit ne winkel geweten. Maar volgens de getuigenis van Nicky Van Broeckhoven moet er op nummer 16 een frituur geweest zijn en op nummer 10 ne snoepwinkel! Dat zal dan misschien wel na mijnen tijd geweest zijn.

Maar als we aan den ‘Groten Trap’ terugkeren, was er op de hoek met de Viséstraat café Brabo. Ik weet nog wel dat die volksspelen organiseerden in de Trapstraat. Da was steeds rond moederkesdag (15 augustus), dan was het Antwerpse kermisweek!

De Trapstraat was daar heel breed en leende zich zeker voor zo’n ‘Olympische Spelen’ in het klein. Ajuinzabberen, zakkenlopen en op een paal kruipen die helemaal ingesmeerd was met groene, of was het bruine, zeep. Plezier voor de deelnemers, maar ook voor de kijkers!

Dan zijn we terug aan de Sint-Jobstraat en op de hoek was er de beenhouwerij ‘Jerom’. Zoals in dien tijd de gewoonte was, waren de deur en de raamkozijnen in het rood geschilderd.

Ons Ma ging daar altijd ons vlees en toespijs (charcuterie) kopen. Dat werd dan ingepakt in lichtrood papier met een soort plastiek aan de binnenzijde. Ik herinner me nog dat het daar altijd kraakproper en fris was, zelfs in de zomer, en dat er een speciale vleesgeur hing.

Als jonge snaak kreeg je dan ook altijd een ‘rolleke’ vlees! Dat was boterhamworst. Geen wonder dat ik daar zeer graag mee naartoe ging. Jerom had blijkbaar goed begrepen hoe ge een jonge klant aan uw beenhouwerij moest binden!

Als Jerom zijn zaak sloot, gingen we naar de nabijgelegen beenhouwer in de Dambruggestraat.

Aan den overkant was er de kolenhandel bij de Clem.

Naast de Jerom is er ooit nog een viswinkeltje geweest. De vissla die ze daar maakten, heb ik nooit van mijn leven nog kunnen eten! Zo lekker was die! Met echte kabeljauw erin!

Was het nu in die winkel of ernaast? In ieder geval kwam er een frituur. Dat vond ik een vettig frituur. Da was daar ni proper en het stonk er naar de fritten! Kweet het, da kon ni anders, maar toch was het daar niet naar mijn goesting.

Maar ja, als Mieke uit de Essenstraat haar friturreke had gesloten, moesten we wel naar daar. We bakten thuis echter zelf fritten, dus was het bezoek aldaar zeer miniem.

Halverwege dat stukje straat was er weer een kruidenierswinkel: bij de Neus. Ik noemde haar ook ‘de boerin’, want de vrouw sprak met een zwaar boerenaccent!

Ongelooflijk dat er op nog geen 100 meter van elkaar drie van zo’n zaken gevestigd waren. En alle drie verdienden die hunne kost!

Op het hoekje met de Oranjestraat was er café ‘El Sombrero’, bij Flor en Leentje. Op die hun ruiten was ne Mexicaan geschilderd met… ne sombrero op zijne kop natuurlijk!

Daartegenover was er dan de kiekenpoelier. Ja, die verkocht pluimvee en konijn, maar ook wat speelgoed en snoep. Ni moeilijk, want de lagere school waar ik naartoe ging, was daar recht tegenover. Aan die snotters verkocht hij geen kiekens of zo.

Voor een gazet dienden we dan op den hoek van de Oranjestraat met de Trapstraat te gaan, bij Marieke. Een gazet kostte toen 1,50 frank.

’s Maandags voor zeven uur stond ik al aan de deur te wachten tot ze opengingen om de ‘Frut’ te kopen (Gazet van Antwerpen). Want ik was grote fan van BBC Okee, de basketbalploeg van op het Damplein.

En dan wou ik, zeker wanneer ze op verplaatsing speelden (4de Nationale afdeling), weten wat ze hadden gedaan! Het wereldnieuws kon nog wel efkes wachten, maar de uitslag van Okee, die moest ik kennen!

Apotheek Cootjans was er naast de school, op de hoek van de Oranjestraat en de Trapstraat. De gevel was bekleed met zo van die gele steentjes. Die fungeerde als halven doktoor voor de hele buurt! Daar waren we ook vaste klant! Voor poeierkes van Dr. Mann, da was ons Ma hare favoriet. Als ze die niet hadden, waren die van het Blauwe Kruis ook goe! Dat waren wonderpoeders! Die waren voor alles goed. Hadden wij koppijn, mochten we dat ook innemen: een klein beetje op uw tong en dan met water opdrinken. Bitter dat da was!!!! Maar de koppijn ging wel over!

Een paar huizen verder in de Trapstraat, langs dezelfde kant, was er de zaadwinkel van Maria. Die verkocht vogelenzaad, vogelenkoten, zand voor in die koten – da was zo van da wit zand met schelpkes erin – en zo van die dinges.

Ook losse zonnebloempitten, wit van kleur. Dat kocht ons Ma altijd! Die at graag de zaadjes ervan. Wel, dat doe ik nu nog altijd!

Als je in die winkel binnenkwam, hing daar altijd een rare, doch zeer aangename geur van al die zaden en dergelijke die ze daar verkochten!

En die had ne zoon en dat was nen drummer. Die was soms in de kelder aan het oefenen!!!! Dat kon je dan horen tot op straat. Graaf, toch?

Tegenover de gazettenwinkel was er het ‘oudmannekenshuis’. Dat heette officieel het Godshuis Lemmé en stond daar al sinds 1904. Een heel gebouw met drie vleugels rond een binnenplaats. Geen wonder dat ik daar als kleine snotneus mijn weg niet vond!

Daar gingen we al eens op bezoek bij ‘Tantje’, maar waar dat ik die in de familiestamboom moest gaan zoeken, weet ik heus niet meer.

En dan vergeten we nog bijna de firma Longueville. Da was neffe dat Godshuis. Daar maakten ze boten. Allez, zo zeiden ze dat toch tegen mij! Ik heb daar enkel laswerken zien uitvoeren.

Daar werd me toen geleerd dat ik nooit in die vlam mocht kijken als men aan het lassen was, omdat dat niet goed voor de ogen was.

In die tijd had ik familie wonen aan de overkant van dat bedrijf. Wat die toen wisten te vertellen… dat er plannen waren dat den trein onder hun huis zou rijden!

Compleet zot was dat in die tijd! Maar je ziet wel, de trein rijdt daar nu wel onder de grond!

Om nog enkele zaken te noemen: in de Dambruggestraat, voorbij de Oranjestraat, had je Lowieke de kreemgelasman!

Later kwam ik daar steeds voorbij als ik van school kwam en in de zomer kochten we dan een ijsje.

Op nen dag riep hij ons ’s middags toe: ‘Kom straks zeker eens binnen!’

En toen waren we Lowiekes laatste klanten, want hij ging op pensioen en sloot zijn zaak!

Als ge daar binnenkeek, zag je die grote mixers waar ze de kreemgelas mee draaiden! Weer zoiets ‘indrukwekkends’ voor een kind!

Schuin daartegenover waren de kantoren van het bouwbedrijf Amelinckx. Die verkochten daar hun appartementen in de Amelinckxblokken die ze overal bouwden.

Wat verder had je, schuin tegenover de Essenstraat, Beenhouwerij Nijs. Die waren eerst gevestigd naast de kruidenier op de hoek van de Essenstraat.

Maar die maakten dus een heel nieuwe zaak aan de overkant van de straat. En die zaak, die draaide heel goe!

Wat verder in de straat was er ‘Den Brand’. Daar kochten we onze koffiebonen, want die werden steevast thuis gemalen. Kwestie dat we verse koffie hadden.

In het bijhorende magazijn gingen we kijken wat er te koop was van loten die ‘uit nen brand’ gered konden worden! Meestal kochten we daar conserven. Geblutste blekken bussen met ananas en pêchen waren dat meestal. En ge proefde er niks aan!!!!

Op de hoek met de Viaduct Dam was er een velowinkel bij Eddy en Cecil. Eerst was die tegen de Viaduct Dam. Nen echte velowinkel zoals ze die vroeger hadden. Den atelier was in de winkel zelf.

Nadien is zijn zoon aan de overzijde nen nieuwe winkel begonnen, op den hoek met de Dambruggestraat en de Lange Dijkstraat. Daar was dan een mooie toonzaal en achteraan den atelier voor herstellingen.

Zo, dat was dan een oplijsting van de winkels die ik mij herinner tijdens de jaren zestig in mijn Faboert. De afstanden waren niet zo groot, maar voor kindjesbenen waren dat allemaal serieuze afstanden!

Maar als ge nu door de buurt wandelt, ziet ge nog maar weinig neringdoenders (winkeltjes). Enkel Bakkerij Van Baelen is uit mijnen tijd overgebleven. Daar stond destijds de grootmoeder van de huidige bakker, Gusta, nog achter den toog!

Tja, andere mensen bevolken nu de buurt. Die hebben allemaal nen auto en gaan elders hun inkopen doen. En de cafés? Die zijn ook allemaal verdwenen!

Maar ja, wat wilt ge? Dit zijn nu eenmaal de herinneringen van een museumstuk, toch?

En het zijn zoete herinneringen! Zè daar maar gerust van!!!!





Geef een reactie